Volgens het woordenboek betekent wild zoiets als: ongetemd, niet gedomesticeerd, niet onder menselijke controle.
Vaak denken we daarom bij wild aan plekken waar mensen afwezig zijn: Een oerbos of een ongerept landschap waar de natuur nog haar gang kan gaan.
Maar hoe langer ik me verdiep in verhalen van mensen, landschappen en natuurverbonden culturen, hoe meer ik me afvraag of dat werkelijk de diepste betekenis van wild is.
Want geen enkel stuk natuur bestaat zonder beïnvloeding.
Wolven veranderen het gedrag van herten.
Bevers veranderen de loop van rivieren.
Schimmels verbinden bomen onder de grond.
Vogels verspreiden zaden.
Mensen hebben op veel plekken duizenden jaren lang meegevormd aan het landschap.
Ook de Amazone, die vaak wordt gezien als symbool van ongerepte natuur, blijkt voor een belangrijk deel gevormd te zijn door generaties mensen die er leefden, zorgden, plantten en oogstten.
En toch voelt de Amazone nog steeds wild.
Waarom?
Misschien omdat wild nooit heeft betekend dat er geen invloed is en gaat wild niet over afwezigheid.
Ik geloof dat wild juist gaat over aanwezigheid in relatie. Over een wereld waarin alles elkaar beïnvloedt, zonder dat één partij het geheel probeert te bezitten of te beheersen.
Ook de etymologie van het woord lijkt die richting op te wijzen.
Hoewel de precieze oorsprong verloren is gegaan in de tijd, verwijzen de oudste Germaanse wortels van wild niet zozeer naar natuur tegenover mens, maar eerder naar dat wat zijn eigen aard volgt. Dat wat niet volledig onder een opgelegde orde staat.
Wild was niet per se dat wat buiten de menselijke wereld stond.
Wild was dat wat zijn eigen aard bleef volgen, dat wat niet volledig gevangen zat binnen menselijke controle.
Dat voelt voor mij als een belangrijk onderscheid. Want misschien is het tegenovergestelde van wild niet cultuur. Misschien is het tegenovergestelde van wild overheersing.
Het moment waarop relatie plaatsmaakt voor controle. Waarin luisteren plaatsmaakt voor sturen.En waarin leven iets wordt dat beheerd, gemeten en gemanaged moet worden.
En dat gebeurt niet alleen met landschappen, dat gebeurt ook met ons hart.
De “moderne” wereld waarin we opgroeien leert ons hoe we succesvol moeten zijn, hoe we ons horen te gedragen, waar we aan moeten voldoen en hoe we onszelf kunnen verbeteren.
Al op jonge leeftijd leren we dat bepaalde gevoelens welkom zijn en andere niet. Dat sommige delen van onszelf gewaardeerd worden en andere gecorrigeerd moeten worden. Dat we moeten leren stilzitten, opschieten, produceren en meedoen.
En natuurlijk hebben kinderen richting nodig, grenzen en begeleiding.
Net zoals een tuin zorg nodig heeft.
Maar zorg is iets anders dan beheersing.
Relatie is iets anders dan controle en toch is dat vaak wat we geleerd hebben.
Niet om in relatie te staan met onszelf, maar om onszelf te managen.
Om onze emoties te beheersen, onze behoeften te negeren, onze intuïtie te wantrouwen en voorbij te gaan aan wat ons lichaam ons vertelt.
En ons leven en dat van onze kinderen te organiseren alsof het een project is dat geoptimaliseerd moet worden.
Ik denk dat dit mede verklaart waarom zoveel mensen een verlangen voelen dat moeilijk onder woorden te brengen is.
Een verlangen naar rust en eenvoud.
Naar natuur, gemeenschap en betekenis.
Ik geloof dat deze verlangens ons iets proberen te herinneren.
Dat het leven niet iets is dat we kunnen controleren of beheersen, maar dat het een voortdurende uitwisseling is tussen onszelf en alles wat ons omringt.
Wildhart is ontstaan vanuit het verlangen om opnieuw ruimte te maken voor die herinnering.
En een plek te zijn waar kinderen niet gecontroleerd maar begeleid worden.
Waar natuur niet geconsumeerd maar ontmoet wordt.
Waar het leven niet wordt beheerst maar beantwoord.
En dat is dan ook wat ik bedoel met wild hart.
Niet een hart dat zich losmaakt van de wereld, maar een hart dat zijn eigen aard mag volgen terwijl het diep verbonden blijft met alles om zich heen.
Want het wilde hart herinnert zich dat het leven geen bezit is, maar een relatie.
Reactie plaatsen
Reacties