Moeder worden wakkerde die vraag aan. Het bracht me dichter bij wat werkelijk belangrijk voelde en liet me tegelijk zien hoeveel van onze manier van leven vaak vanzelfsprekend wordt gevonden, terwijl het niet altijd voedend is voor onszelf, onze kinderen of onze aarde.

Die zoektocht werd een hele reis. Ik stopte met mijn baan en volgde mijn passie voor fotografie. Jaren later verkochten we ons huis, stapten met onze vier kinderen in een camper en reisden zeven maanden door Europa.

Wat begon als een zoektocht naar vrijheid, bracht me uiteindelijk terug bij iets veel dichterbij.

Bij mezelf en de natuur. En bij de vraag wat het eigenlijk betekent om mens te zijn.

Onderweg zocht ik op veel verschillende plaatsen naar antwoorden. In de wereld van spiritualiteit en persoonlijke ontwikkeling. In het Christendom. In boeken, verhalen en gesprekken. Sommige dingen raakten me diep, andere voelde ik gaandeweg weer los te moeten laten. Steeds opnieuw bleek de werkelijkheid groter en minder eenduidig dan de antwoorden die ik vond.

Hoe verder mijn zoektocht ging, hoe vaker ik dezelfde patronen begon te herkennen. Ik zag hoe veel kinderen moeite hebben om hun plek te vinden. Hoe steeds meer mensen vastlopen in stress, uitputting of een gevoel van afgesneden zijn. En hoe ook de aarde onder druk staat.

Die uitdagingen leken op het eerste gezicht heel verschillend, maar ik zag steeds duidelijker hoe ze met elkaar verbonden zijn. Alsof ze allemaal wezen naar dezelfde onderliggende vraag:

Hoe leven we in relatie tot onszelf, tot elkaar en tot de levende wereld waarvan we deel uitmaken?

Vervolgens begon ik een blog, verdiepte ik me in kruidenleer, permacultuur en natuurverbonden leven. Ik volgde een jaartraining rites of passage facilitator, waarin ik ondergedompeld werd in de kracht van overgangsrituelen, gemeenschap en de wijsheid van de natuurlijke cycli.

Steeds opnieuw kwam ik uit bij dezelfde thema's: natuur, gemeenschap, verhalen, betekenisvolle overgangen en de vraag hoe onze kinderen kunnen opgroeien in verbinding met zichzelf, elkaar en de levende wereld.

Die inzichten bleven niet alleen iets wat ik onderzocht of leerde. Ze wilden ook geleefd worden.
Samen met twee andere moeders besloot ik daarom een eigen B3-school te starten. Een plek waar onze kinderen alle ruimte krijgen voor spel, verwondering, autonomie, natuurverbinding en leren vanuit nieuwsgierigheid. Een plek die beter aansloot bij de waarden die voor ons belangrijk waren.
Ook daarin zag ik opnieuw hoe essentieel gemeenschap is. Hoeveel er mogelijk wordt wanneer mensen verantwoordelijkheid nemen voor wat ze belangrijk vinden en samen iets nieuws durven vormgeven.

Langzaam begon ik te zien dat veel van wat ik zocht steeds weer naar dezelfde kern wees.

Dat we deel zijn van de natuur en hoe belangrijk gemeenschap is.
Hoe verhalen ons vormen en hoe het voelt om werkelijk aanwezig te zijn.

In die zoektocht kwam ook mijn liefde voor verhalen steeds duidelijker naar voren.

Verhalen van mensen.
Verhalen van planten en dieren.
Volksverhalen, mythen en sprookjes.
De wijsheid van natuurverbonden culturen.
En de verhalen die nog altijd verborgen liggen in het landschap onder onze voeten.

Ik geloof dat verhalen meer doen dan informatie doorgeven. Ze helpen ons herinneren en laten ons voelen dat we onderdeel zijn van iets groters dan onszelf. Ze openen de deur naar nieuwe mogelijkheden.

Of misschien beter gezegd: naar oude mogelijkheden die opnieuw tot leven willen komen.

Uit mijn zoektocht is Wildhart ontstaan.

Niet als een methode of een antwoord op alle problemen, maar als een plek waar mensen kunnen vertragen, verbinden en herinneren.
Een plek waar kinderen mogen spelen en ontdekken.
Waar vrouwen opnieuw contact mogen maken met hun eigen natuur.
Waar belangrijke overgangen aandacht mogen krijgen.
En waar verhalen, natuur, gemeenschap, rituelen, creativiteit en praktische wijsheid samenkomen.

Een plek waar we mogen oefenen met een andere manier van zijn. Een manier die meer geworteld, verbonden en levend is.

Want ik geloof dat de wereld niet zozeer verandert door nieuwe oplossingen, maar dat verandering ontstaat wanneer mensen zich opnieuw herinneren wie ze zijn, waar ze vandaan komen en waar ze werkelijk bij horen.

Dat vraagt ruimte voor vertraging en verwondering.
Voor luisteren en delen.
Voor rusten en spelen.
Voor vieren en rouwen.
Voor gedragen worden en samen dragen.

En dat je dan ineens voelt:
"Oh ja..."
"Zo voelt leven eigenlijk."