Moeder worden wakkerde die vraag aan. Het bracht me dichter bij wat werkelijk belangrijk voelde en liet me tegelijk zien hoeveel van onze manier van leven vaak vanzelfsprekend wordt gevonden, terwijl het niet altijd voedend is voor onszelf, onze kinderen of onze aarde.

Die zoektocht werd een hele reis. Ik stopte met mijn baan en volgde mijn passie voor fotografie. Jaren later verkochten we ons huis, stapten met onze vier kinderen in een camper en reisden zeven maanden door Europa.

Wat begon als een zoektocht naar vrijheid, bracht me uiteindelijk terug bij iets veel dichterbij.

Bij mezelf, bij mijn lichaam en bij de natuur. En bij de vraag wat het eigenlijk betekent om mens te zijn.

Onderweg zocht ik op veel verschillende plaatsen naar antwoorden. In de wereld van spiritualiteit en persoonlijke ontwikkeling. In het Christendom. In boeken, verhalen en gesprekken. Sommige dingen raakten me diep, andere voelde ik gaandeweg weer los te moeten laten. Steeds opnieuw bleek de werkelijkheid groter en minder eenduidig dan de antwoorden die ik vond.

Hoe verder mijn zoektocht ging, hoe vaker ik dezelfde patronen begon te herkennen. Ik zag hoe veel kinderen moeite hebben om hun plek te vinden. Hoe steeds meer mensen vastlopen in stress, uitputting of een gevoel van afgesneden zijn. En hoe ook de aarde onder druk staat.

Die uitdagingen leken op het eerste gezicht heel verschillend, maar ik zag steeds duidelijker hoe ze met elkaar verbonden zijn. Alsof ze allemaal wezen naar dezelfde onderliggende vraag:

Hoe leven we in relatie tot onszelf, tot elkaar en tot de levende wereld waarvan we deel uitmaken?

Vervolgens begon ik een blog, verdiepte ik me in kruidenleer, permacultuur en natuurverbonden leven. Ik volgde een jaartraining rites of passage facilitator, waarin ik ondergedompeld werd in de kracht van overgangsrituelen, gemeenschap en de wijsheid van de natuurlijke cycli.

Steeds opnieuw kwam ik uit bij dezelfde thema's: natuur, het lichaam, gemeenschap, verhalen, betekenisvolle overgangen en de vraag hoe we kunnen leven in verbinding met de wereld waarvan we deel uitmaken.

Die inzichten bleven niet alleen iets wat ik onderzocht of leerde. Ze wilden ook geleefd worden.
Samen met twee andere moeders besloot ik daarom een eigen B3-school te starten. Een plek waar onze kinderen alle ruimte krijgen voor spel, verwondering, autonomie, natuurverbinding en leren vanuit nieuwsgierigheid. Een plek die beter aansloot bij de waarden die voor ons belangrijk waren.
Ook daarin zag ik opnieuw hoe essentieel gemeenschap is. Hoeveel er mogelijk wordt wanneer mensen verantwoordelijkheid nemen voor wat ze belangrijk vinden en samen iets nieuws durven vormgeven.

Langzaam begon ik te zien dat veel van wat ik zocht steeds weer naar dezelfde kern wees.

Verbondenheid.

Dat de mens van nature onderdeel is van de levende wereld en dat we niet boven de natuur staan, maar dat we natuur zijn.
Dat ons lichaam geen machine is die we moeten beheersen, maar ons aardse voertuig en onze manier om de wereld te ervaren.
Dat vrijheid niet betekent dat we alles kunnen doen wat we willen, maar dat echte vrijheid ontstaat wanneer we onze plek kennen en in relatie leven met alles waarvan we deel uitmaken.

Met elkaar.
Met onze kinderen.
Met het land waarop we leven.
Met planten en dieren.
Met de seizoenen.
Met de verhalen die ons voorgingen.
En met de generaties die na ons komen.

Ik geloof dat we in onze moderne wereld veel verhalen zijn gaan geloven die ons vertellen dat we losstaan.

Van ons lichaam.
Van elkaar.
Van de aarde.
Van onze eigen wijsheid.

En ik geloof dat we niet zozeer iets nieuws hoeven te leren, maar dat we ons mogen herinneren wat we diep vanbinnen al weten.

In mijn zoektocht kwam ook mijn liefde voor verhalen steeds duidelijker naar voren.

Verhalen van mensen.
Verhalen van planten en dieren.
Volksverhalen, mythen en sprookjes.
De wijsheid van natuurverbonden culturen.
En de verhalen die nog altijd verborgen liggen in het landschap onder onze voeten.

Ik geloof dat verhalen meer doen dan informatie doorgeven. Ze helpen ons herinneren en laten ons voelen dat we onderdeel zijn van iets groters dan onszelf. Ze openen de deur naar nieuwe mogelijkheden.

Of misschien beter gezegd: naar oude mogelijkheden die opnieuw tot leven willen komen.

Ook rituelen zijn voor mij zo'n ingang.

Rituelen geven ruimte aan wat niet altijd in woorden te vatten is. Ze helpen ons stilstaan bij overgangen, bij wat we vieren, wat we verliezen en wat er verandert. Ze brengen ons terug in relatie met onszelf, met elkaar en met de wereld om ons heen.

Uit mijn zoektocht en mijn verlangen is Wildhart ontstaan.

Niet als een methode of een oplossing voor alle problemen, maar als een plek waar mensen kunnen vertragen, verbinden en herinneren.
Een plek waar kinderen mogen spelen en ontdekken.
Waar vrouwen opnieuw contact mogen maken met hun eigen natuur.
Waar belangrijke overgangen aandacht mogen krijgen.
Waar verhalen, natuur, gemeenschap, rituelen, creativiteit en praktische wijsheid samenkomen.
Waar we niet alleen praten over verbinding, maar haar ook kunnen ervaren.

Een plek waar we mogen oefenen met een andere manier van zijn. Een manier die meer geworteld, verbonden en levend is.

Want ik geloof dat de wereld niet zozeer verandert door nieuwe oplossingen, maar dat verandering ontstaat wanneer mensen zich opnieuw herinneren wie ze zijn, waar ze vandaan komen en waar ze werkelijk bij horen.

Dat vraagt ruimte voor vertraging en verwondering.
Voor luisteren en delen.
Voor rusten en spelen.
Voor vieren en rouwen.
Voor gedragen worden en samen dragen.

En dat je dan ineens voelt:
"Oh ja..."
"Zo voelt leven eigenlijk."